tag:blogger.com,1999:blog-35541392011-04-21T22:54:07.326+01:00DevilPrayernoreply@blogger.comBlogger1081100tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-62240059409770474072008-08-06T16:26:00.002+01:002008-08-06T16:26:53.548+01:00

ما آزمودیم در این شهر بخت خویشبیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش... ما رفتیم به اینجا...

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-15083780165382741862008-08-05T14:02:00.001+01:002008-08-05T14:03:52.086+01:00

اشتر یورتمه می رود با پاهای اش که می جهاندشان روی پیکر داغ صحرا؛ عرب نی می زند و اشتر سورتمه می رود آنجا که عرب نی انداخت روی پیکره ای اثر میکل آنژ، چله ی زمستان، سال سی صد و سی و هشت و نیم، یه ربع به نه، آفتاب زرت اش در می رود در افق.عرب می نشیند در سراب، اشترش را می شوید، برق می اندازد. اشتر لبخند رضایت حواله می کند به حساب پس انداز ارزی و طولی عرب در کشورهای حاشیه خلیج (نه که خلیج عرب... که

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-33011283783916173912008-04-08T12:10:00.000+01:002008-04-08T12:11:11.269+01:00

آن که کت مشکی بر تن دارد، تقلّا می ورزاید خودش را به رسانیدن انگشتان تا کمرِ باریک نمکدان... که دستانش می سُرد روی گوشتالوی خپل دستهای آن که سینه های اش مثل مشک از گردن اش آویزان اند و دکمه ی بالایی پیراهن قرمزش به زور آنها را به هم نزدیک می نماید.خپلِ شیرده، نمکدان را می رباید زودتر و می پاشاند مقادیری از کلرید سدیم را بر بدنه ی استوانه ای ساندویچ سردش و گاز می زند سرِ ساندویچ را چنان که تو گویی

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-60521769072205036332007-05-09T04:36:00.001+01:002007-05-09T04:36:28.737+01:00

شما، حرف نمی زنی؛ بیشتر عاروق می زنی! چشمان وق زده تان پر از قی است و حتی متوجه نیستی که روی لبان ات کف سفیدِ کوچکی از پرگویی تشکیل شده و هی، بالا و پایین می رود.شکم تان، ناله گرانه طلب اسهال دارد تا پس بدهد بخش هایی از بدهی اش را به چرخه ی طبیعت. چهره ی که روی صورت تان نصب کرده اید، روضه ی متأثری است که تفسیر تفکرات تان است.شما انگشت بزرگ دست راست تان را با تمام کوچکی اش، تا ته می کنید توی گوش

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-29455394914282734572007-05-09T04:26:00.000+01:002007-05-09T05:00:07.786+01:00

قرص ها، فقط دل خوش کنک اند؛ وگرنه هر دوی ما می دانیم که حال ام را بدتر هم می کنند. دوانویس، خودش هم دارویِ دردش الکل است و زن باره گی... مگر نه که سه سال پیشتر از این که دخترش خود کشی کند؛ گرفتند اش با زنیکه ی یک کاره ای و هرچی بدترش را جِر دادند و آخر به ضربِ رشوه از مخمصه جَست؟حسابِ کار ما هم بسته به ساعتِ شاشیدن مان؛ که پرستار، غل و زنجیر را باز کند که ترشیده گی اش، آلت فرتوت مان را دید بزند

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-8535489918888832742007-04-08T09:32:00.000+01:002007-04-08T09:33:42.227+01:00

این قرمساقِ مافنگی اگر آن شب آن همه بنگ نبسته بود به نافش،ارضاء می شد و کلکِ کار کنده می شد و ملقمه ای نمی شد که سرِ دادنِدو زار – ده شاهی این قشقرق به پا شود که: "تو، دادن بلد نیستی!"من به گورِ پدرِ پدرسگ ام خندیده باشم اگر قبل قاعده گی زیر لاحافکسی بخزم. مگر نه که پیش از کف کردن شاش خیلی ها، ماست نصفبچه محل ها را کیسه می کردم و پول و پله ی سر کیسه شده را همه خرجدوا و درمان و کف و دفن اون گور به

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-39142264518685640642007-03-19T04:08:00.000Z2007-03-19T04:09:01.255Z

ما، سه نفریم: من و او و اون. همیشه سه نفر بوده ایم.نفر سومی در کار نیست؛ نفرات همه به خط! نفر دومی بی کار است.نفر اول نفرت دارد از نفر دوم، به خاطر این که هر وقت که می خواهدآن کار را با نفر سوم بکند، نفر دوم می آید جلوی اش را می گیرد.جلوی نفر اول گرفته می شود با چشم های نفر دوم هر بار که نفرات به خط می شوند.نفر سوم در خواب نفیر می کشد. نفر دوم نفیر را دوست ندارد، متنفر می شود ازهر چه نفرات است!

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-6226334880933614472007-03-12T11:28:00.001Z2007-03-12T11:28:58.585Z

گورم را، نه خواهید یافت و نخواهید یافت.سرگرمی روحِ حشری ام، گاهواره گناهانی پیش کِش اش می کنمتا بدرّد کودکی معصوم ام را از مقعد تنگیِ افتخارات موروثی.با دخول ذکور این نکیر و منکر است که جلای جن زده گی امفریاد می شد هر گاهِ شام، هنگام ادرار، هنگام اعدام، تهوّعِ طناب واسهالِ وصیت نبشتن با دستانی خونی از دشنه یِ اندیشه هایِ اضافه یِ بشر؛ به شرّ!

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-76753547749893820382007-03-01T15:54:00.000Z2007-03-01T15:57:43.280Z

می روم تو. در را که باز می کنم، تو می روم. پای راستی ام را می سُرم در دهان دمپایی که دهانه اش ور آمده؛ آمده تا ورِ دل ما. پای چپ ام مترصد دخول دیگری در دمپایی نمی ماند، می چپاند پنجگانه انگشتان پخ و زشت اش را توی جفت چپی دمپایی که از بد روزگار، در سمت راست دمپایی پای راست نشسته.پاهای ام می پیچند به هم؛ دل ام پیچ می زند؛ سرِ پیچ کوچه، صدای تصادف پخش می کنند برای احتیاط رانندگان و پچپچه پنهان زنانی

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-55473005262046813732007-01-25T18:18:00.000Z2007-02-01T15:38:51.688Z

بر می خیزم. بر میز، می خیزم؛ قهوه را هورت می کشم تا ته توی ما تحت ام داغیمی هُرد پایین. پاهای ام به عجله ورجه می کنند توی جوراب های ام که تاریخِ نشستگی شان،داغِ دلِ درد دیده لباس شوییِ معطل است. این جا، یک موال بزرگ عظیم است، مملو از اموالغیر منقول عبارات مدعُو در مجاریِ فورانِ نوشتجات و عجله هایِ صبح گاهیِ دیر رسیدن،نرسیدن، ریسیدن و دوشیدن و شاشیدن و استحمام و غیر آن؛ هر عملِ معمولِ دیگر.این جا،

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-88234029521769641522007-01-15T17:47:00.000Z2007-01-15T17:52:43.008Z

سزایِ سزاواریِ ناسزا مردم، مردد از ارتداد، تردد می کنند از روی آن متونِ آبیِ زیر خط داریکه ما را "با خود می برد هر کجا که خواست!" و کلیک می کنند تا برده شونداز لای لا به لای صفحاتِ کتابِ میلیاردی که صفحات اش سرتاسر گیتیگسترده شده؛ گه زده به دارالتادیب و فنون قدیم!مردمک چشم مرد و زن می گردد در مسافرتِ ماوراییِ عصرِ نوین شانکه دستاورد میراث اخیر است و لا به لای صفحات، تصاویری از لای پایدیگران می

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1164359661342326252006-11-24T09:13:00.000Z2006-11-24T09:14:21.353Z

هم سایه ها؛ این هم سایه ها... اینان همین جوری هی سایه می کنندروی دیفال ما. بدون این که از ما بپرسند، این ها همین طور بی جهتاز دیفال ما دیفال گرفته اند. آجرهای ممتد کشیده اند دور و بر نورگیرهای ما.هم سایه ها؛ بوی توتون زهرماری ما و آن علوفه ی دیگر؛ گیر می کند بینآجرهای شان. شش دانگ صدای آقاجان که شور و شهناز می خواند از دست همین هادو دانگ اش گیر کرد وسط اسناد شهرداری. آمدند از وسط لحاف ما کوچه

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1162018281455672322006-10-28T07:50:00.000+01:002006-10-28T07:51:21.456+01:00

این روزها که می گذرند، بوی تنباکوی شاعر حال آدم را می زند به هم.از برخورد حال های آدم به خاطر بوهای شاعر، مشاعر آدم اول می ریزد؛ به هم.به هم می گوئیم: "این شعرا چرا از این پشگل می کنند توی مخ شان؟ به هم نمی ریزند؟!"شعرا از کوچه ها، مردد، رد می شوند. کساشیر (جمع مکسر ک... شعر!) می سرایندبرای آدم هایی که مغزشان شبیه مهبل شان است یا حشفه هاشان. شعرا عصبی می شونداز آدم هایی که دهان شان بوی پشگل

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1160921890497466602006-10-15T15:15:00.000+01:002006-10-15T15:18:10.510+01:00

دل نداریم، دماغ هم هکذا. نشسته ایم روی سه پایه،دست مان ور خشتک مان که بُوَد آیا احد الناسی رد شوددست برد به حوالی خشتک اش از راه جیب اش،چندرغاز پرتاب کند از نیم متری بالای سر روی عریضه یپهن شده روی پیاده رو:" بنده، عائله مند و دارای شرف و آب روی صورتم هست هنوز،اندکی با کهربای سیلی! زن ها و بچه در انتظار سر می برند به خودشان.کلیه ی کلیه های ام را در بی-مار-استان وثیقه گذاشته امتا به خیابان، ور دل

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1159421538862428712006-09-28T06:29:00.001+01:002006-09-28T06:32:18.873+01:00

آقایی که شما باشید، آقایی از سرش می بارد روی اش! مشغول به اشتغال است وشهد "لیموی لیسانس" اش سر آدم را می برد، عطرش. سامسونت اصل حرف می زند؛ امضاءتحویل می دهد به نگاه آدم با خودکار پارکر. زیر سبیل اش بوی سیگاری را می دهد که نخی نمی فروشندشو از هیکل من و شما بیش تر می ارزد. از بس از عرض خودش خوشنود است که شکم اش راروی کمربند سوار می کند، رژه می رود، ارتقاء کاری و اضافات حقوق صادر می کند.ما که

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1158913115421575652006-09-22T09:18:00.000+01:002006-09-22T09:22:05.743+01:00

روم به دیوار، ما از آن آدم هائی هستیم که دل مان می گیرد.نه، مزاح نفرمائید، با موال رفتن هم گشایش حاصل نمی شود.دل مان می گیرد همه ی گذشته ی ما را می چلاند جلوی چشم مان،اشک می پاشانیم روی لپ های بی رمقی.دل مان می خواهد اگر باشد، قهوه ای و کمی موزیک ضجه ناک،نوحه ی دل فسرده کنیم... یاد صدها سال پیش بیفتیم و تاریخ چای ناک مانرا مرور کنیم. دل ما دیوانه است؛ یک بار یواشکی وسط زاری گفت:"ای کاش الان همان

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1158720381294857272006-09-20T03:46:00.000+01:002006-09-20T04:14:57.406+01:00

پول و پله هامان را ورداریم، برویم بازار؛ همه ی چی ها را بخریم، بخوریم.صفای اساسی کنیم از دست این "زنده گی" که می کنیم در تبلور با هم بودن.قیمت ها را برای مصرف کننده ها چیده اید توی ویترین که ما بیائیم با اولیو دومی و جیب هامان سر گردنه.سر ماه که می شود، اداره پا به ماه است، قاعده گی حسابدار می رسد.پول ها کُرره می کند از صندوق اش که می پاشد توی جیب خرسندی عیالواری مستمری به گیر.شرشر باران، عدل،

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1158198342156810342006-09-14T02:45:00.000+01:002006-09-14T02:46:13.633+01:00

///تقدیم به قصابان، جلادان و سایر نمایندگان متافیزیک///وقتی که می میرند هم حتا پاک نمی کنند زمین را از جای لجن پاهاشان!یعنی این ها کثافت ارض اند. خون می خورند با آ ن زهرماری دیگر.هزار غلط اضافه می کنند؛ گندشان می گیردت خواهی نخواهی.فحشا و فجور خیرات می کنند دم در گورستان شان. آتش به قبرشان ببارد،که آن هایی که قلم داشتند یا ویلن را همین ها کشتند.نفس ها به شماره می افتند. منفور همنوع می شوند این ها

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1157513385729373742006-09-06T04:29:00.000+01:002006-09-06T04:30:13.406+01:00

من و عنکبوت می نشینیم رو به روی هم، رو در رو، بی رو در بایستی؛ زل می زنیم به هم.او بر روی تار تنیده از مقعدش می چرخد. ریسه می رود، قهقهه می زند. میان هزار عدسی چشم اشمی بینم خودم را که "بلور مرگی اش، حجم زندار مرا تخمین می زند"!من به ملودی ها ی ام فکر می کنم. اگر قبل از هر اتفاقی ننویسم شان، ژوست نکنم و یک سریهارمونی خشن مناسب با آن ارکستراسیون همیشگی محبوب خودم پیدا نکنم، دق می کنم.فرصت اندک است

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1156406097081552282006-08-24T08:54:00.000+01:002006-08-24T08:58:03.586+01:00

خانه ی ما جن دارد. یعنی به عبارتی ما در خانه ی اجنه می نشینیم. همنشینیم!ما می نشینیم روی اجنه وقتی آن ها را نمی بینیم. آنها شب ها و صبح ها می آیند.از ما می خواهند که پای کوبی و عزای شان را به هم نزنیم؛ سوزن و بسم الله موقوف!جن بزرگ که می آید کرایه خانه اش را از ما بگیرد، ما می زنیم خودمان را به جن زدگی.آن ها هم، تخم جن ها، خوب می دانند ما چه مرگ مان است. شروع می کنند باسم های بزی شان که زنگوله

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1156213183217718502006-08-22T03:19:00.000+01:002006-08-22T03:19:43.246+01:00

می آئیم بیرون، ما را می گیرند. سوار اتول می کنند می برند هرچی بدترمان را پاره می کنند.مرخص می شویم، سر کوچه می خواهیم ببوسیم تان، گرفته می شویم. شلاق می خوریم.با هم می رویم پارک و سیم-نما و تیاتر و پارتی و موزه و خیابان گردی تا دست گیر شویم.ما را می برند چون دست زدیم به آن جای شما، جلوی چشم مردم، چشم مان را درمی آورند.ما شبیه به گیره شده ایم. هر چیزی به ما گیر می کند؛ همه کسی به ما گیر می

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1155871912159853972006-08-18T04:29:00.000+01:002006-08-18T04:31:52.176+01:00

ما دختر به شما نمی دهیم! شمامی کنید ما را... هی اصرار؛ ما اهمال.دخترمان را به هر کی بدهیم، شما را نمی دهیم. شما می آورید مادرتان را،که ما دخترمان را بدهیم شما ببرید که چه کارش کنید؟مگر از خودتان خواهر ندارید؟ (مادر که مسلما دارید؛ با او آمده اید!)زنگ در می خورد. برویم سر اصل مطلب. عروس گل من توئی؟بابا جان! چائی بیار دخترم! این همان دختر ماست که به شما که نمی دهیم، هیچ؛به هیچ احدالناس دیگری که مثل

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1155612147903820292006-08-15T04:21:00.000+01:002006-08-15T04:22:27.916+01:00

خانم عزیز! زبان ام از بیان فرط ازدیاد این همه احساسات قاطر است.برای همین چهارنعل می رود توی شما... منظورم حرف شما.می بخشید اگر مایع دردسر کم آوردیم، ظرف بزرگ تر نداشتیم.پیداست که از شما چه پنهان، مدتی است قلیان احساسات می کشم باتنباکوی کاشانگ؛ که پای تخت چین قدیم بوده گویا (روی جعبه اش نوشته!).این خماری دوری به دور، امسال سال بد دلی زمین بود؛ گریپ فروت کاشتیم، شلغم برداشتیم.عدل، زد سر مرتضی، رفیق

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1154314357801052522006-07-31T03:52:00.000+01:002006-07-31T03:52:37.813+01:00

پیری و مقادیری دردسر، درد پا و کمر. زیر تهی گاه تیر می کشد، وینستون می کشد و ما باقی.به خیال خودت سوزن می زنی که خوش شود حالت ات که دست به آب که می روی، با پس مغز ولو نشویوسط کاسه ی موال که سوپ ریخته اند برایت با نمک اندک.لب گور ایستاده با نگاه به لب تو که زر می زنی شبانه روز از خواهرهای ات می گویی که خان باجی فلانیهمیشه گفته بودشان "عروس گل من می شی؟"، هر بار که دیده بودشان وسط کوچه یا گوشه ی

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1153278611272035512006-07-19T04:09:00.000+01:002006-07-19T04:30:55.550+01:00

حاجی درازه ریش اش را زیر انگشت اش تاب داد، مثل سیگارپیچ. خیلی دراز داشت می شد.قدم برداشت با پای اول سمت جلوتر از پای دوم. بلا دور، همه جا به طرفه العینی سیاه شد، گور! حدقه اش را چرخانید تا تمرکز کند روی مقابل اش هرچه بوده باشد.زمان از توی گوشش جنبید؛ خیزید از کمرش تا دم شکاف باسن (همان کون!).طول می کشید پس چرا چیزهائی که می انجامیده بودند همیشه سریع تر؟ (ساختار جمله پاشید...)زیر پای اش علوفه

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1153123893797482972006-07-17T09:11:00.000+01:002006-07-17T09:14:30.640+01:00

او یک مغز کوچک دارد با یک دول کوچک.اما وقتی که جیش می کند، همه جا را آب می برد؛ آقائی که شما باشید، ما را خواب!طفلک کلیه اش مثل موتور پمپ است. نقاط محبوب اش هم همین مبل که رویش نِشسته اید(نون با کسره – یعنی روی آن نشسته هستید) و آن مبل که رویش نَشسته اید (نون با فتحه، برابر با ننشسته).درمورد قصه ی حسنی هم با او صحبت کردیم که موهای افشان و ناخن سیاه و جیش تو شلوار و مابقی.بچه هنوز حرف که نمی زند،

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1153110298212289352006-07-17T05:24:00.000+01:002006-07-17T06:35:09.003+01:00

صدا کردم که برگردید مرا نگاه کنید. انصافا میان ما بود داستان،نه این همه خلق الله را قرار بود آواره کنی در این ضل گرما.بگذریم چادر مشکی را که من بدم می آید، اما چه می آید به صورت ات که گل انداخته...- شربت دادید به دایی جان؟ این دختره خودش رو کشت که…ندانسته این همه هوار راه انداخته اید که چه؟ بابا…این غربتی بازی ها را کنار بگذارید… ما که غریب هستیم به اندازه ی کافی.آخوند و ملا چه کار می کنند این جا

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1152671289107592692006-07-12T03:24:00.000+01:002006-07-12T03:29:07.526+01:00

برای سید بارتیک بار مرا هم ببر! خواهش کردم!یک بار ببر مرا هم آن بالا که می روی... که رفتی.بیا برویم آن بالا، قسم می خورم هیچ چیز نخواهم... نه قهوه، نه دود، نه سرود!اگر می بردی مرا آن بالا که می جهی می روی، یک بار زیر گوش ات می گفتم آن عبارت را.بعد با دست نشانت می دادم آن عمارت را که ساختیم وقتی روی پشت بام پارو می زدیم.پرتاب می شدیم تا بالاتر از پرچم روبرو و بالاتر از پنجره ی عریانی همسایه ها روی

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1152669511543453752006-07-12T02:58:00.000+01:002006-07-12T02:58:31.553+01:00

با رفتن سید بارت، پاره ای از من گم شد...نمی دانی چه طور گریه می کنی! جلوی پنجره ایستاده ای تا تکرار آمدن او را منتظر بمانی که نمی آید.بوم می کشی با رنگ... روی یک بوم، تصویر بوم می کشی که شکل صورتک موزائیکی توست روی پرده ای کهمدور تر می شود هر بار... و همه چیز را روی قلب خورشید نشانه می روی.سر خرابی داری. آن قدر دوچرخه می سابی با چشم... که ببینی امیلی را که بازی می کند روزی... یک بار دیگر، یا دو

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1152256960768798512006-07-07T08:22:00.000+01:002006-07-17T08:21:53.596+01:00

او غم می خورد. زیاد؛ با غصه. دهان اش از بس که اخیرا باز نمی شود، غم هم کم می خورد.همیشه می پخت تا همه بخورند، اما اکنون نمی خورد که همه رفته اند؛ حتا سید مهدی!کنج ته اطاق اش روی تخت افتاده. انگار هزار سال منتظر حرف زدن اش بنشینی کهپا شود... روی پای خودش؛ شهر را بچرخاند روی انگشت خودش.وسط برف و بوران بدود این ور و آن ور، روی ایوان را جارو کند؛ به گربه ها بد و بیراه بگوید.این ها را که همه تمام کرد،

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1152072283447247802006-07-05T05:04:00.000+01:002006-07-05T07:10:55.636+01:00

مرتیکه یک مرد تیکه تیکه است با یک من موصول در توالی متن.این طرفی که من می شناسم، سرش برود، تهش نمی رود.یعنی بازی... بازی... با همه بازی؛ با کلمات هم بازی؟!این چشیدن مدام واژه مرا کشته. راستش این که این مرتیکه که من می شناسم، با یک زنیکه ای زنده گی می کند.این ها مدام از خانه شان صدای قیل و قال می آید. بالاسری مدام قژقژ می کند؛ انگار که در حلقه ی تکرارتغییر دکوراسیون ارضاء ناپذیری گیر کرده

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1151981444043925412006-07-04T03:50:00.000+01:002006-07-04T03:50:44.056+01:00

ببخشید! به نویسنده گفتم که داستان نویسنده ای را در نظر بگیرید که در حال نوشتن داستان نویسنده ای است که در نظر می گیرد کهدر حال نوشتن داستان نویسنده ای است، الخ.نویسنده ها معمولا تب دارند. داستان نویسنده ای را در نظر بگیرید که تب دارد و در حال نوشتن داستان نویسنده ای است که...در صیرورت مدام تکامل انتزاعی موضوع در داستان، به نویسنده گفتم که پس از هر جمله ی بلند که قطار صفت و موصوفپر طمطراق اش خوانش

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1151057662616122762006-06-23T11:14:00.000+01:002006-07-04T03:16:08.790+01:00

دست که می سابی، می بینی اش که زبرتر شده. پوست اش انگار هم رنگ عوض کرده، هم رو.سال پار بود یا پیرار یا پس پیرار که دیده شده بود، هنوز یاد نگرفته بود سرپا بشاشد وهمان قهوه ای راه راه را تن اش می کرد که همیشه می کرد تن اش.گرد سفید دیدم که می کشید بالا، توی دماغ و مخچه و هیپوتالاموس اش میخچه می زنداز فرط مشنگی نئشگی. آن وقتک هاست که ادبیات می پاشاند.یک بار گفت: " تو می دانی معنی، که نیست.

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1149147441848290202006-06-01T08:37:00.000+01:002006-06-01T08:37:21.860+01:00

اصولا می جنبد. سرش! سرش می جنبد.شما که آن جا نشسته اید، نیم خیز؛ می شود سرتان را بجنبانید؟ ... آهان! این جوری!گوشش هم می جنبد. سر و گوشش. با یک گیتاری که با سیم وصل می شود به بلندگو... مدل خارجی!از این ها که گوش ات کر می شود. سل بمل دیمینیشد می زند با ر ماژور 7 و کادانس در سل مینور، لامصب!بابا! دم شما گرم! این کاره بودی شما؟!-ببخشین! این ورا تعمیرگاه خوب سراغ ندارین؟مادر! باز جفنگ گفتم، اصلا اصل

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1128119301503136782005-09-30T23:27:00.000+01:002005-09-30T23:28:21.506+01:00

بعدا می رویم سراغ بقیه. فعلا شاید سراغ کسی نرویم اصلن!یعنی او و آن ها می دانند که ما گرسنه مان هست.یک نفر تفنگ دارد آن جا. می گوید:" این مادر ج... ها تا بجنبی یه جای دیگه رو منفجر می کنن..."به انگلیسی غلیظ گفت. من که زبان شان را نمی فهمم، ولی لابد همین را گفته، خوب!عمو قبل از این که سرفه های دل به هم زن اش شروع شود، می گفت اینا خیر ما رو می خوان!...لابد!!!ما گرسنه مان است. عمو رفته پای پیاده،

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1122395588747752142005-07-26T17:32:00.000+01:002005-07-26T17:33:08.753+01:00

سر جاده می نشیند تا او بیاید. بیاید که بروند به شهر، بفروشند.شاید هم بعدا بخرند. فعلا مهم آن است که بفروشند.او می آید. دیر می آید. مهم این نیست که او دیر آمده، بالاخره آمده.او بو می دهد. بوی کار، خاک، بوی سیگار و بوی خیار.توی وانت کثیف است. اما او بقچه را پرت می کند عقب و توی وانت که گفته بودم که کثیف است می نشیند.او و او با هم موزیک گوش می کنند. خواننده ی کاباره ای جلفی آ واز نامفهومی می خواند..

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1122061211635433862005-07-22T20:37:00.000+01:002005-07-23T19:41:06.703+01:00

شاید " حسین - باخ - "او وسط خیابان رد می شد. شاید هم نه دقیقا وسط.آن ها می گفتند که گروه دیگری از آن ها به او دارو خورانده اند.من می گفتم که آن گروه دیگر انگار سیم او را کلا از برق کشیده اند.خانم پ از من پرسید: " این چرا این جوریه؟ "من به همان خانمی که پ است گفتم: " خوب، دارو می خوره! "او می رفت پیش یکی از آن ها که دکتر بود. یعنی سفید بود با منشی و گوشی و ...بعد آقای دال خندید و گفت که " حالش خوب

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1106453503784767982005-01-23T05:10:00.000Z2005-01-23T11:30:41.000Z

- برای" داریوش "... با همه ی " شفیعی " بودن اش! " اتوبیوگرافی ابستراکتیو (حدیث نفس انتزاعی) " او، آقای بد است. البته اگر از دستش عصبانی باشید، می توانید او را آقای گه هم خطاب کنید. هر چند لحظه چند بار، انسجام چیزی را گم کرده است. نمونه: سیم سازش پاره شد. بعد، یک نفر دست کرد یک جای بدی و یک سیم دیگر به او داد که وز خورده بود! بعدتر، به آن جای خودش نگاه می کنیم. جمله ی یک: آقای بد اول صبح هم

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1105202981807322672005-01-08T17:49:00.000Z2005-01-08T17:13:29.966Z

"ساعت یادگاری" خراش دلنشینی از اشک درید عصمت تنهای تن خسته اش را. نیم نگاهی به ساعت یادگاری انداخت که بی رحمانه و بی شرمانه می دوید و با گوشه ی انگشت، آرام سرخ نگاه را بلورین کرد از برچیدن اشک. سال پار بود یا پیش تر؟ کسی یادش هست؟! دست ها فشردند همدیگر را، که " - خداحافظ ! " و کنج آن کتاب نوشتم: " می روم " های ام را گفتم... " می مانی " های ات را بگو... که هیچ نگفت! انگار رفتن، اول تسلیم می طلبد،

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1104438117614507382004-12-30T20:21:00.000Z2006-04-07T17:42:13.736+01:00

نگاه، دریده شد، فرو ریخت، فاحش شداین، نه بار اول بود و نه مرتبه ی آخر. آخ! بار اول...در آوار عظیم مدرنیته ی زیر زمینی ایستگاه مترو، زیر زیرکی پس پشت گردن ام را می خاراندمکه برج نگاهی گستاخ و بی شرم، از گردن ام رفت تا به هرجائی که نمی دانمش.لخت ام کرد.سابید رگه های وحشی پوست کشف نشده ی هر گوشه ام را.از فضاحت گنداب همخوابه گی بی دلیلی مملو ام کرد.پوست انداختم.بار دیگر، روز دیگر؛ اما همان ایستگاه.

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1098828387028634652004-10-26T23:05:00.000+01:002004-10-26T23:16:26.863+01:00

" ... اصلا فکر می کنی کی هستی؟! الآن چه قدر نقش مهمی می تونی ایفا کنی؟ توی هفت - هشت نامه ی قبلی، ریز همه ی مطالبی که می خواستم حضورا بهت بگم و یا فرصت اش رو نداشتیم و یا اساسا از جنس سخن های رو در رو نبودند رو برات نوشتم. اما انگار این قضایا از نظر تو هیچ اهمیتی نداره... خلاصه این که من واقعا کم آورده ام و حسابی خسته شدم. این آخرین نامه ایه که برات می نویسم. ما را به خیر و ... " تمام! طبق عادت

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1098655539724709042004-10-24T22:42:00.000+01:002004-10-25T20:15:08.803+01:00

" ... همیشه آن که می رود، کمی از ما را با خویش می برد. کمی از خود را، زائر! با من بگذار!" -رویا /// رونده، نیم نگاهی می کند. گویی این، خود ناگزیر رفتن است. با زخم صورتش ور رفت.. صدای ناخواسته تکرار کرد: " پرواز شماره ی ... ". قدمی ناخواسته برداشت. صدا تکرار شد. قدمی دیگر. زخم لعنتی را کند. از سرخی انگشتش فهمید که باز پای خونی در کاراست! شب پیش تر، از میان آن همه سر و صدا، او را شناخته بود. گرچه

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-1098556045811777022004-10-23T19:22:00.000+01:002004-10-25T20:13:42.773+01:00

دست به خشتک خود برد. خنده ی کریهی کرد. نزدیک تر آمد. چشمانش از صورت تا پاهایم سرید. خواستم سنگی بردارم. بپرانم به سویش. زل زده بود. چیزی از من می خواست. نفرت و بی هودگی زیر پوستم ول می شد. چندش آور ترین باد، برگ بزرگی را از میان ما غلطاند. فاصله اش با من کم تر از یک قدم شد. جدا خواستم دفاعی کنم. فریادی بکشم... ترسیده بودم. پکی به سیگارم زدم. به آسمان زل زدم... که نمی بینمت! باز با لای پایش ور رفت

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-852709932002-11-29T22:45:00.000Z2004-04-23T18:29:24.856+01:00

الوداع... جای گلایه و امثالهم نیست. چرا که طبیعت هر اتٿاقی به سیر محتوم خویش پیش می رود و چون نازکی خیال نابرده رنجان چاره ی الم نیست، همان به که مرگ یک بار و شیون هم یک بار! مرده شوی این جماعت وبلاگ نویسان متعٿن و بی عرضه را ببرد که وبلاگستان را هم مبدل به همان چت روم های دوست دختر یابی ( یا بالعکس ) کرده اند و مهم ترین مطلبی که در موٿق ترین این وبلاگ ها می خوانی، عمل جراجی بینی یا برداشتن ابرو

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-852708192002-11-29T22:40:00.000Z2004-10-25T20:22:29.256+01:00

چشمان ام بده کار تمامی چیزهائی شده اند که وقتی، روزی، جائی آن ها را دیده ام. و همه ی شخصیت هائی که از کودکی تا دم مرگ آن ها را مشاهده کرده بودم، به سوی ام هجوم می آورند. و دست های ام وام دار تمام چیزهائی می گردند که آن ها را لمس کرده ام. از پستان های سفت و بزرگ آن زن هرجائی گرفته تا دسته ی ویلن ام!! من، در تمامی عمر مقروض گشته ام و گوش های ام نیز، باید بدهی همه ی موسیقی هائی که شنیده ام را

DevilPrayernoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-846556562002-11-17T10:06:00.000Z2006-04-07T17:46:57.036+01:00

برای دختری که گاهی...چشمان ام را گشودم. مجسمه ی تمام تنه ای که در گوشه ی اطاق قرار داشت، با انگشت به مناشاره کرد که به او نزدیک شوم. به یک قدمی که رسیدم، دست سردش را بر صورت ام گذاشت وهق هق گریه سر داد. احساس دل رحمی غریبی داشتم. بی هوده سعی می کردم تا با او هم دردی کنم.از جای گاه خالی حدقه اش، قطرات سربی رنگی به بیرون می غلتید و با صدای خفه ای گریه می کرد.دست بر تمام بدن سنگی او کشیدم. پستان های

DevilPrayernoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-843778502002-11-11T20:20:00.000Z2002-11-11T20:20:38.166Z

/// ساعت هشت شب /// حالا ساعت هشت شب است که می خواهم تمام آن چه که بر من می گذرد را واضح و شفاف برای شما توضیح دهم. شاید هر چه که خواهم گفت، به نظرتان دروغ یا خیال بیاید. اما این توهم، مدتی است که چون خوره، تمام وجودم را آرام آرام می جود و از لذت های ام می کاهد. البته نباید چنین فکر کنید که آن چه که برای شما تعریف خواهم کرد، ترس ناک و یا حتا غم انگیز است. شاید یبش تر جالب و هیجان برانگیز و یا

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-841853802002-11-07T19:34:00.000Z2002-11-07T19:34:32.940Z

جنون، کم کم در رگ هایم خانه کرد. خانه ی ما، بالای تپه ی کوچکی بود. اما روزی آن جا را گم خواهم کرد و می دانم که آن روز، روز میلاد من است! روز مرگ من! جنون در قلب ام خانه کرد و پسرم را با دو گلوله کشتم. بعد، همین دیوانگی بی حصر، سبب شد تا انگشت کوچک دست چپ ام را که مدت ها بود فکر می کردم اضافه است، بریدم و آن قدر مشروب خوردم تا تمام شب بالا بیاورم. جنون، در مغزم خانه کرد و شهوت های ام در هم گم شدند

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-841330702002-11-06T20:39:00.000Z2002-11-06T20:39:23.543Z

" عشق، رطوبت چندش انگیز پلشتی است ... " (شاملو) زمستان سیبری زبان زد است. هر چه قدر هم که ودکا خورده یا بدنی پر مو و لباس گرم بر تن داشته باشی، تا مغز استخوان را می خورد. بوران، چهره را مسخ می کند و در زیر رگ هایت، حس زنده بودن می میرد. با این وجود، دائی آنتوان تعریف می کرد که وقتی که بیست و یکی - دو سال اش بود، برادرش ریمسکی، در چنین سرمائی از ده بیرون زد. و شاید بی هوده نباشد که اکنون، پس از

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-839190762002-11-02T14:32:00.000Z2002-11-02T14:37:19.000Z

به هر حال، اين شومي هميشه در ادامه هست. به دنبال سرگرداني بودن ام، به مثابه ي دستان خبيث يك نگاه پرسشگر، يك فرار انتقام جو... و هر لحظه اي كه بر من مي گذرد، به جاي آن كه بيش تر بزيم، فراتر مي ميرم. دم به دم با مرگ نزديك تر مي شوم و چه قرابت صميمانه اي است ميان هستي و عدم! تا در اين پوچي هجو واپس زده، تجربه ي هزاران ثانيه ي ديگر را محكوم مي شوم و آن گاه زار مي زنم بر سرنوشت محتومي كه نمي پذيرمش!

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-838124652002-10-31T06:55:00.000Z2002-10-31T07:54:46.000Z

با “‌ پدرو ” قدم به قدم راه مي روم؛ روز و شب... به شرط آن كه همه جا تاريك نباشد. چون من از ظلمت هراس مرگباري دارم. در تاريكي “‌ گم ” مي شوم! “ پدرو ” مرد خوبي است. صبح به صبح، از رختخواب كه خارج مي شود، نگاهي به صورت زنش انداخته، استحمام مي كند - البته يادم رفت كه بگويم كه دوست شهوتراني دارم! - و پس از ناشتائي، با عجله به محل كار مي رود. گرچه، من هميشه در طول اين اتفاقات همراه اويم - حتي در حمام

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-836673862002-10-28T16:21:00.000Z2002-10-28T16:21:24.940Z

دو نفري كشان كشان مرا تا دم درب بردند. به محض آن كه صداي يكي از آن ها برخاست، در را گشودند و مرا به درون راهنمائي كردند. بر روي صندلي سرخ رنگي نشستم و سيگاري آتش زدم. همه جا به طرز وحشيانه اي گرم بود. در انتهاي باغ، ساختمان سفيد تميزي به چشم مي خورد كه توجه ام را به خود جلب كرد. فنجاني قهوه برايم آوردند. در ميان جمعيت نشسته، تند و تند عرق مي ريختم. ناگهان پيرمرد خندان و كريه المنظري را ديدم كه

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-832994382002-10-21T16:00:00.000+01:002002-10-21T16:00:39.946+01:00

وقتی که چنان تصادف مهیبی کردم، تا چند لحظه گوئی در خوابم و هیچ چیز را تشخیص نمی دادم.بعد از ثانیه هائی، خودم را پیدا کردم و به سرعت، به سمت ماشین واژگون ام دویدم. بدن زخمی ام، هنوز با کمربند راننده به صندلی چسبیده بود. با تمام قوا، فریاد زدم و کمک خواستم. صورت راننده ی جیپی که با من تصادف کرده بود، بر آسفالت پخش شده بود و نیم تنه ی پائین زنش هم به آن سوی جاده پرتاب شده بود. یعنی هر دوی آن ها به

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-832451842002-10-20T09:58:00.000+01:002002-10-20T09:58:38.780+01:00

وقتی که با سوفیا ازدواج کردم، هر دوی ما می دانستیم که او نازا است. و حقیقتا به این ترتیب، من راحت تر بودم! فکرش را که می کنم، آن اوایل، ما فقط همدیگر را زندگی می کردیم و هیچ چیز دیگری وجود نداشت. ولی با گذشت یکی دو سال، کم کم میل به بچه در او زیاد و زیادتر می شد. هر وقت که کودکی را می دید و یا حتی صدای بازی بچه ها را می شنید، در چشمانش برق پلید و شریر حسد را می خواندم. بدین ترتیب، تیره روزی ما

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-829162262002-10-13T10:56:00.000+01:002002-10-13T10:56:53.236+01:00

سناریوی رآل یک تئاتر سورآل آن چه می خوانید، یک شاهکار ادبی است! (دعاگوی شیطان) /// «تئاتر الف باء» نویسنده و کارگردان (!) : دعاگوی شیطان بازیگران: آقای الف، آقای ب /// 1. پرده، کنار می رود. هیچ چیز روی سن نیست. هیچ چیز! دیوار و کف سن سیاه و صحنه کاملا تاریک است. ناگهان، با صدای بلند طبل ها، نور آبی زننده ای گوشه ی سمت راست سن را روشن می کند و آقای الف را با موهای سفید می بینیم که سر در زانو نشسته

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-825890502002-10-06T11:01:00.000+01:002002-10-06T11:01:51.963+01:00

تمامي اشياء اطراف، مي مالندم... نوعي خواهش پليد در آنها شکل مي گيرد که روحم را مي خراشد... مي تراشد! شايد باورش سخت باشد... ولي اکنون، به هر چيزي که دست مي زنم، احساس مي کنم که آن شيء در حال لمس کردن من است و در مي يابم که گوئي چيزي از من ساطع مي شود... خارج مي شود... از من بيرون مي ريزد و پنچه ها و انگشتانم رفته رفته کوچک و کوچک تر مي شوند.... بي وقفه تحليل مي روم و نمي توانم از شر اين مالش، خود

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-824873682002-10-03T23:38:00.000+01:002002-10-03T23:38:36.993+01:00

"دعاگوی شیطان" ازل، جای گاه بدوی نامخلوقان سرگشته بود و خدای، در عظمت کبریائی خویش، "تداوم" را جست و "خلقت" را یافت. در آن تاریک خانه ی سردابه ی نم ناک، سالیان بی شماری به انتظار ماندیم تا زمین قابل سکونت گردید. پس، آدم دست در دست هم نفس خویش پای بدان نهاد و به دست قابیل، اولین دعاگوی شیطان، لکه ی جنایت دامان جهان را آلود. آن گاه بنی بشر به سبب بی اعتمادی که به شهوت سرکش خویش داشت، عورت خود را

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-824090922002-10-02T10:49:00.000+01:002002-10-02T10:49:11.900+01:00

هنگامی که جهان به لحظه ی بی نهایت ام خود برسد، به نامتناهی ترین عدد ساعت، تقویم، تاریخ که رسید، آن وقت چهره ی خدا دیدنی است! همه ی "بود"ها نیست شده اند و هیچ پرسشی بی پاسخ نمانده. کل عالم به تکامل کثیف نابودی رسیده است و هر موجودیتی بقاء خویش را از دست داده. آنجاست که همه چیز در انتهای خود می میرد و هر ذره ی بی هوده ای هم، به واسطه ی خروج از هستی، "خدا" می گردد. عدم، در پایان حاکم می شود و همه

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-822811392002-09-29T21:31:00.000+01:002002-09-29T21:31:09.096+01:00

خولیو بر روی خاک خیس جنگل دراز کشید. دست ها را در تن سرد گل ها فرو برد و با آرامش، مرد. چندی بیش نگذشت که پوست و گوشتش به آرامی شروع به تجزیه شدن نمود. پاهایش در بستر گل و لای فرو رفت و ریشه دوانید و درخت پرباری به بار نشاند. دستانش، در اندام جنگل طرح باریکه های آب را زد و کاسه ی سرش، سنگ زیبائی شد. به جای موهای سینه هایش، چمنزار سبزی روئید. از درون بیضه هایش، دو جوجه گنجشک خاکستری سر بر آوردند و

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-822664532002-09-29T11:14:00.000+01:002004-10-23T19:00:17.560+01:00

"... هر خانم محترمی فاحشه ای زیر پوست خود پنهان کرده است..." (وقتی زنان مردان را دوست می دارند / روساریو فره) ... و پروردگار، به منظور ابقاء نسل شریر انسان، در میان پاهائی که ابزار رفتن او بود، شهوتی گناه آلود - به تعبیر خودش - قرار داد تا آدمیان را اسباب آسوده گی های بی هوده و سردرگمی های لذیذی سازد که خود او، از آن بی بهره بود... که می دانید به هزار حسرت، خدائی را به یاد می آوریم که: لم یلد و

DevilPrayernoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-822419322002-09-28T19:31:00.000+01:002002-09-28T19:31:58.746+01:00

همیشه شنیده بودم که برای انجام هر کاری باید حسابی فکر کرد... اما هیچ وقت معنای آن را ندانسته بودم. امروز، روز میلاد من است. در این سن، احساس خوشبختی می کنم و می دانم که اگر یک روز دیگر از زنده گی ام بگذرد، به این میزان لذت بخش نخواهد بود. اکنون، من در اوج سعادت و آسایش ام وهیچ چیز به اندازه ی آینده ی این "من" مسخره، آزاردهنده نیست. بطر کنیاک را لاجرعه سر کشیدم و سپس در آشپزخانه دست به کار شدم.

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-821392322002-09-26T11:29:00.000+01:002002-09-26T11:37:35.000+01:00

روزي صد هزار دفعه بالا مي آورم... در ميان آدم هائي كه از روي چهره شناخته مي شوند و دستان زمختي كه هر روز گونه هايم را مي خارانند و چهغريبه است همه ي اين ها كه من در كثافت خودم غرق مي شوم. مي نشينم در گوشه اي از كثيف ترين خيابن شلوغ ترين شهر دنيا و آن قدر به خودم تزريق مي كنم كه از حال مي روم و بعد، دلم مي خواهد پوستم را با چاقوي نازكي بدرم و مي داني كه نمي توانم! يا گاهي مرداب معده ام را مي بندم

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-819626522002-09-22T22:05:00.000+01:002002-09-22T22:05:54.313+01:00

مالیخولیائی که می گویم، خیال نیست؛ عین زنده گی من است! آن چه می رود، نفس دروغ است. چه باور کنید، چه نی... /// بر تخته سنگی، دورش همه علف های زرد نشسته بودم. آفتاب ملایمی زده بود و روز بسیار عادی ای بود. تا آن مایه که از تکرر بی هوده گی، تهوع عجیبی سرتاسر جانم را فرا گرفته بود. به دور دست نیم نگاهی انداختم. به عجب دیدم که زنی درشت هیکل با چهره ای به غایت جذاب و شهوت آلود و با پوستی به طرز بسیار

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-817121562002-09-17T07:45:00.000+01:002002-09-17T07:45:24.016+01:00

در زندگی ام، همیشه یک دست آشکار هست که آزارم می دهد. اوه! می دانم که جمله بالا بسیار تکراری است. ولی موضوع در مورد من فرق می کند. باور کنید که قضیه کاملا جدی و فیزیکی است! یک دست با هر پنج انگشتش! گاهی آن را در رختخوابم می یابم، گاه در جیب کتم. یا گلویم را می چسبد و یا هر سوراخ سنبه دیگری را در بدنم انگولک می کند. شاید به نظرتان مسخره، وقیحانه یا چندش آور باشد. ولی نه! این دست، زیباترین دستی است

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-815864502002-09-14T07:04:00.000+01:002002-09-14T07:07:31.000+01:00

قل یا ایها المومنون (1) لا اعبد ما تعبدون (2) و لا انتم عابدون ما اعبد (3) و لا انا عابد ما عبدتم (4) و لا انتم عابدون ما اعبد (5) لکم دینکم و لی دین (6) --------------------------------------------------------- بگو هان ای مومنان (1) من معبود شما را نمی پرستم (2) و شما هم پرستندگان معبود من نیستید (3) و من پرستنده آنچه شما می پرستید نیستم (4) و شما هم پرستندگان معبود من نیستید (5) شما را دین شما،

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-814179062002-09-10T20:49:00.000+01:002002-09-10T20:49:31.273+01:00

چندی پیش با دوستان به کوهنوردی رفتیم. هوای سرد و سنگ های بد هیبت، تاثیر شگرفی بر روحیه جمع گذاشته بود. در میان من و کسی از جماعت نسوان، بحث سختی در باب "جاودانگی!!!" در گرفت. او به سختی بر اعتقاد خود پای می فشرد و دائم می گفت: "وجود غیر مادی انسان، فنا ناپذیر است!" تا به قله، به همین منوال طی شد. در آن اوج کوتاه، طلوع تکراری خورشید را تماشا کردیم و بقیه به کار مهیا ساختن ناشتا بودند. یکی، به

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-813123372002-09-08T14:02:00.000+01:002002-09-08T14:02:39.843+01:00

روز گرم روز گرمی بود. در بعد از ظهر آخرین روز جولای، "ساموئل" در خانه محقر خود بر روی صندلی نعنو نشسته بود و عقب و جلو می رفت و به درس های دانشکده فکر می کرد. از شدت گرما، گویی آتش می بارید ولی با وجود این، پنجره ها را بسته بود تا از شر سر و صدای وحشتناک خیابان در امان بماند. بر روی تمام تنش، دانه های درشت عرق دیده می شد که لحظه لحظه زیادتر می شدند. سطح پوست صاف و قهوه ای اش مملو از این قطرات

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-812739982002-09-07T11:35:00.000+01:002002-09-07T11:35:18.250+01:00

عزیزان! آنچه که می خواهم به شما بگویم، بسیار سری است و استدعا دارم که هیچ کس - به خصوص هیچ یک از دعاگویان خدا - از آن بوئی نبرد. جبرئیل، از دوستان دیرین من است و با وجود آن که نام من از میان ترکیب خدایان خط خورد، او هنوز هم به من وفادار ست و هر از گاهی برایم ایمیل یا آفلاین می فرستد. قضیه ای که می خواهم برایتان تعریف کنم، مربوط به همین پریروز است. دو روز پیش از این، ایمیل ای دریافت کردم بدین

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-812073252002-09-05T23:15:00.000+01:002002-09-05T23:15:57.856+01:00

رأس ساعت هفت واقعا دوستش مي داشت... از صميم قلب. بارها او را ديده بود و هر بار بيشتر به وی دل می باخت. در زيبایی کامل بود و چشمانش با هر نگاه غرور را در ميان عالميان تقسیم می کرد. ... و امروز نیز، با او وعده ملاقات داشت. فقط ده دقيقه ديگر... يعني رأس ساعت هفت! بر لبانش رژ زننده ای کشيد. پشت چشم ها را به شدت تيره کرد و از مژه ها و ابروهایش هم غافل نشد. موها را کاملا مرتب کرده و گونه ها را گل

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-811574462002-09-04T22:32:00.000+01:002002-09-04T22:32:20.160+01:00

آغوش سرد آتش جاناتان دست را دور کمر سيلويا حلقه کرد. نگاهی در چشمان هم انداختند. بعد از عمري دربدري، بالاخره تاجر جوان به روستا بازگشته و به وعده وفا کرده بود. دو ساعت از نيمه شب می گذشت و اکنون در جنگل های دامنه کوه، جز آن دو، درختان، حشرات و جغدها کس ديگری نبود. سالها در انتظار آغوش هم بودن، سخت آن دو را مفتون چنين لحظه ای ساخته بود. جاناتان صورتش را به صورت سيلويا نزديک و نزديک تر نمود تا

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-811068702002-09-03T22:01:00.000+01:002002-09-03T22:01:59.453+01:00

آخر ژوئن از صمیم قلب آرزو می کرد که پدربزرگ تا آخر این ماه زنده بماند. سوپ محقرانه ای که پخته بود را در دو بشقاب جداگانه ریخت. قاشق قاشق سوپ را در دهان نیمه باز پیرمرد نیمه جان می ریخت و غرق در افکار خویش بود: سه ماه می شد که کرایه خانه را نداده بودند، بدهکاری به قصاب هم خیلی زیاد شده بود و قسط کتی که خریده بود هم عقب افتاده بود. این همه، به کنار! حالا خرج داروهای پدربزرگ هم بود که اگر دکتر

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-810824342002-09-03T10:24:00.000+01:002002-09-03T10:24:39.060+01:00

باری، کسی بود که سخت دوستش می داشتم. و این، تا آن غایت بود که شبی میهمان شعر من شد. آن بار دیگر که بازش بینم، به یقین در دوزخ خواهد بود. (دوستان! برای این مرده ی عزیز، اشکی نریزید!) ----------------------------------------------------------- کنکاش گر پروا گريز سوسوزنان چشمان ات بر سينه‌ام. به کشتار کمر بسته و فضای کنج تخدير را شکسته از بريدن، ببودن، بشدن، فراتر. آبی تو، انبساط روح پژمرده است و

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-810285502002-09-02T13:54:00.000+01:002002-09-02T13:54:14.490+01:00

خواب های "انیو" در خواب هایش گم شده بود. سر تا پایش از عرق خیس می نمود و دوان دوان به عقب می دوید و در جستجوی دری به رویای پیشینش می گشت. "انیو" آن قدر به خواب دیدن فکر کرده بود که دیگر بیداری برایش چون مرگ بود. قبلا شنیده بود که گاهی در خواب هم، فرد می خوابد و خوابی می بیند و هنگامیکه از خواب دوم بر می خیزد، هنوز در خواب اصلی است و یک پوسته دیگر تا بیداری فاصله دارد. تا اینکه در نوامبر گذشته،

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-809579912002-08-31T15:55:00.000+01:002002-08-31T16:06:49.000+01:00

"کشیش التون" تمام خدمه باغ کلنل می دانستند که هر شب، دیر وقت، التون، سگ نگهبان باغ را ترک می کند و پس از یکی دو ساعت، نزدیک به سپیده دم پیدایش می شود. گرچه با وجود چند نگهبان دیگر اصلا جای نگرانی نبود، اسکات -خدمتکار سیاه خانه- واقعا دلواپس بود که در یکی از این شب ها بلائی بر سر التون بیاید. چون در این صورت او نمی دانست که چگونه جواب کلنل را بدهد. شنبه شب سردی بود و اسکات در آشپزخانه کنار دیگ

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-809146602002-08-30T14:05:00.000+01:002002-08-30T14:13:35.000+01:00

مردی از من بیرون می ریزد مردی می پاشد که مبهم است و دستان اش از خون، لخته می گردد... می بندد... مردی از کمر تاریخ در رحم هستی منهدم می شود که از بدویت اش نمی تواند بگریزد. مردی که از من بیرون می ریزد، منجلاب است... "من" است که مرا می طراود مردی، در من بیرون می ریزد...

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-808346912002-08-28T19:53:00.000+01:002002-08-28T23:00:02.000+01:00

قصه عامیانه خلقت (در شش اپیزود): 1. یکی نبود. هیچ کس نبود. ازل، بوی الکل می داد و نه خلقتی بود و نه مرگی. اگه کسی از اونجا رد می شد، صدای برگ های خاطرات نیومده رو زیر پاهاش می شنید. خدایان و ابلیسان از افسانه ها خسته شده بودند و بی کسی بدجوری تو ذوق شون می زد. 2. از کهنگی و پوسیدگی تاریخ، اول حوا خلق شد. حوا، خالی و غرق احساسات نداشته اش بود و دلش گناه می خواست. حوا، گریه کرد، لاغر و مریض شد و

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-807194772002-08-26T08:10:00.000+01:002002-08-26T08:15:31.000+01:00

مسخره گی هم حدی دارد. ولی چه چیز جالب تر از شکستن قالب های تکراری است که ما را شرطی می کنند؟ توصیه می کنم داستان های کهن مدرن زیر را بخوانید: *** مردی که در تیراندازی شهره آفاق بود، روزی در حضور جمعیت سیبی بر سر فرزند خود می گذارد تا آن را از فاصله چهار متری بزند. اولین تیری که پرتاب می کند، چشم چپ پسرش را کور می کند! *** پدری در حال فوت بود. پسرانش را فرا خواند تا در آخرین لحظات درسی به آنها

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-806834942002-08-25T09:23:00.000+01:002002-08-25T09:27:39.000+01:00

همه چیز تمام شد! دادگاه حکم را داد و او سه روز وقت داشت که به انتخاب خود یکی از اعضایش را برگزیند تا آن را از دست دهد! شاید حکم عادلانه ای بود. ولی تصمیم گیری بسیار سخت می نمود... در ذهن، بدن خود را تصویر می کرد: از دست دادن یک دست برای او، برابر با این بود که دیگر هرگز نخواهد توانست "بانجو" بنوازد. اگر پایش را هم از دست می داد، نمی توانست در دشت بدود یا از کوه سنگی پشت کلبه بالا برود. شاید به

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-806436262002-08-24T05:35:00.000+01:002002-08-24T05:35:17.296+01:00

/// ... می رفت تا مرا ببرد که تاریخ ام، کپک نزند! انگار می گفت: "همیشه بوسه ات، چیزی کم داشته... شاید یک حسد شاید یک گناه..."

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-805672542002-08-22T14:37:00.000+01:002002-08-22T14:37:11.803+01:00

یاوران! استدعا دارم در ابتداء اعتذار مرا به سببی سفری که پیش آمد و مانع به روز رسانی این جهنم شد، بپذیرید! در این سفر، با دوستانم به یک مجموعه تفریحی رفته بودیم که در محل ورودی آن، میمون کوچکی را در وسط یک حوضچه تهی از آب به زنجیر بسته بودند. بیچاره حیوان تمام زندگی خود را در یک دایره محدود و ابلهانه می گذراند و هر آشغالی را که توریست ها به سویش پرتاب می کردند، به دندان می گرفت! نمی دانم چرا هر

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-803100522002-08-16T08:06:00.000+01:002002-08-24T12:21:52.000+01:00

یک داستان طنز: نويسنده، سرگردان لغات را از توی این جيب به آن جيب انداخت. هزار بار با خودش گفت که مخاطب، احمق تر از آن است که این چیزها را بفهمد! فيلتر سيگارش را جويد و نگاهی به انگشتان کثيف پای خود انداخت: آه! بسا شوق شسته شدن، چه زيباست تمنای جورابي در آب! و پیف! پیف! که چه بوی گندی می دهم من و مخاطب، احمق تر از آن است که اين چیزها را بفهمد! صد بار کلنجار رفتن، مثل نشستن روی شعله ی اجاق گاز است

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-802649122002-08-15T07:03:00.000+01:002002-08-15T07:03:20.006+01:00

دختر باد، سلام! فکر می کنی من هرگز دردی نداشته ام یا هیچ وقت گریه نمي کنم؟ در چشم هایم نگاه می کنی که مثل کنیاک داغ اند و بر تنم دست می کشی. و با خود می گوئی: "خوشا او! او که نه ستمی دیده و نه محنتی!" باور کن آن قدر بر شانه هایم جاپاهای هزارپای شوم "بودن" کوفته شده که دیگر نای ناله ام نمانده. صدایت می کنم و تئ هربار، از دور دست، می وزی تا یاد ران های هوس انگیزت را در باران بر ماه بنمايي. شهوت

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-802240322002-08-14T09:43:00.000+01:002002-08-14T09:44:57.000+01:00

من، از دست دهنده ي تمام معشوقه هاي عالمم! بسترم جايگاه هزار سينه است و لبي را بي بوسه وانهاده ام! آه! دردناك است بر خواهش خويش گريستن و از تمنا گريختن. ياد دارم كه در دورادور خاطرات، پدر بزرگ كفن نو مي دوخت و خدا، به جاي ما فكر مي كرد. ماليخولياي ذهنم، مرا مي برد تا آنجا كه هر شب الهه اي باكره گي خود را به شيطان مي فروشد. سخت گريه مي كرد عيسي در غم مادر! و اسطوره، كلامي نمكين بود كه از دهان

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-798026492002-08-04T11:11:00.000+01:002002-08-04T11:16:49.000+01:00

دو مطلب با يك كليك (بليط)! دوستان بيهوده! اين دو نوشته را از آن رو پست مي كنم كه مي دانم شياطين درون شما هر چند گاهي به اين وب لاگ مي كشانندتان!!! ---------------------------------------------------------------------- /// نگاه /// بعضي نگاه ها مي دوانندت! در هر ايستگاهي كه مقصدت نيست درنگ مي كني: درنگ! درونگ! و تو منتظر نگاه هاي منتظر هستي و عشقهاي منفور چند ثانيه اي: به طول مدت نگاه ها! بعضي

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-797474692002-08-02T21:17:00.000+01:002002-08-02T21:17:29.823+01:00

چرا شیطان؟ /// شالوده و نام این بلاگ، بر اساس یکی از جهانگیرترین قدرت های عالم استوار آمده و شاید درشتی این واژه مخاطب ستیز بر مذاق خوبان خوش و بر پای پیمایش ایشان پرنیان نیاید... و اما... یاد می آورم که در نیستی، ابوالبشر بی همه وجودی بودم و شهوت را نه می دانسته بودم و نه از آلودگی نشان داشتم. اما تو، ای پدر پلیدی ها، شیطان عزیز! یاد دارم که آن سجده مبارک، آهنگ نکرار ثبوت را در هم شکست و در

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-795810102002-07-30T05:40:00.000+01:002002-07-30T05:44:47.000+01:00

دوستش داشتم و اکنون، سال ها می گذرد. نمی دانم یادش هست یا نه... هر چند،... این نامه هم هرگز به دستش نخواهد رسید. چون مردگان، صندوق پستی ندارند!!! /// آن قدر رد کشیدی بر تنم که شیار شیار شدم. و نفس هایت، کام من شده بود و کم کم از شهوت تهی شدم. زبر شدم. روزی که تو را آتش می زدم، با ما نبودی. از ادرارهای شبانه ی کودکانت قصه نمی گفتی و دیگر، مهربانی هایت را دفع نمی کردی. آن بار که دیدمت، دو

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-795412572002-07-29T09:25:00.000+01:002002-07-29T09:25:37.460+01:00

راستش را بگوئيد!‌ تابحال شده با كودكاني برخورد كنيد كه پيرچهره اند؟ من اين اصطلاح را الآن از خودم ساختم! ولي بگذاريد برايتان تعريف كنم: ديروز كه در متروي شهرمان خسته و لكنده از سر كار بر مي گشتم، در يكي از ايستگاهها پسرك ده..دوازده ساله اي وارد كوپه ما شد. در دست او يك روزنامه و يك كيف مدرسه بود. موضوع اين بود كه تمام افراد دوروبر متوجه او شده بودند. يك عينك ته استكاني با قاب كلفت مشكي روي نوك

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-794680622002-07-27T07:19:00.000+01:002002-07-28T09:45:37.000+01:00

نمي دانم شما تابحال چقدر اين حس را تجربه كرده ايد و يا اصلا چقدر ممكن است اين درك به نظرتان احمقانه بيايد؟! مهم نيست! ولي مسئله آن است كه از چند روز پيش انگشت اشاره دست راستم زخم پوستي عجيبي زده است كه دكتر مي گويد تب خال دست است و به زودي خوب مي شود. بهرحال غرض اين كه ديروز وقتي در محل كارم نشسته بودم و دستم را پيش بردم كه چيزي بنويسم، ديدم چقدر زيبا شده! زخم هاي قلمبه قلمبه كوچك و سفيد

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-792260592002-07-21T20:22:00.000+01:002002-07-23T11:17:06.000+01:00

نامه ای به همسر باوفایم /// همسر خوبم، سلام! من، امروز مردم. می دانی؟ خیابان بوی شلوغی می داد و آرزو می کردم ای کاش لب هایت همیشه در جیبم بود. دیوارهای اطاقم آن قدر به هم نزدیک شدند که من در یبن آنها له شدم. وقتی که ته سیگارم را با نوک کفش خاموش می کردم، گفت: آخ! صبح، گربه ها از مرگ قصاب گریه می کردند. قرص هایم را در توالت ریختم و پس از آن که سیفون را کشیدم، اعصابش راحت تر نشده بود. شلوارم را در

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-790596062002-07-17T12:16:00.000+01:002002-07-17T12:24:37.000+01:00

خوانش خدا‏ نام توست. هنگامه ي گناه مني و خراش زخم هاي بي بعد. كاوش دست هاي زلف هاي مني كه از تو درون مي ريزم.

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-787373272002-07-09T18:07:00.000+01:002002-07-09T18:07:40.540+01:00

کوره راه، از نابگذشته‌ شدن می میرد. خاک هایش به کنار جاده کشیده می‌شوند. مرز تمایز از بیابان را از دست می دهد. قطر جغرافیائی افق، در دورترین فراموش شده نقطه‌های نقشه، می‌میرد و کسی عبور نمی‌کند. بر همواری راه، عابری نیست تا پا بفرساید. لاشخورها در بیابان به پرواز درآمده‌اند. کوره راه می داند که می‌میرد.

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-786244362002-07-06T20:46:00.000+01:002002-07-06T20:51:04.000+01:00

دعای نوح /// دست ها به آسمان برد و گفت: ای خدای همه انسانها، خداوندگار عالم! تو را سپاس می گویم که در برابر این قوم ناسپاس، شوکت پادشاهی ات را به جهانیان نمایاندی و ناباوران را در کام موجهای سرکش غضب ات غرق گردانیدی. و نیز، سپاس تو راست که بارها در این سالیان، مرگ فرا رسیده ام را، باز گردانیدی تا در قید حیات بمانم تا بشر را رهنما و پیغام آور باشم... دعای نوح خاتمه نیافته بود که گوری، آماده در

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-785798782002-07-05T09:21:00.000+01:002002-07-05T09:21:12.090+01:00

رختخواب سرد /// در رختخواب خود، لخت خوابید. می دانست که یا از سرمای مطبوع شبانه بهار لذت خواهد برد و یا سرما خواهد خورد. شاید هم هر دو! دائم خود را سرزنش می کرد که چرا امروز با همکار کریه المنظر خود، سکس داشته است؟! بهرحال، همه چیز تمام شده بود. شاید نفرت، عمقی از نگاه درونی عشق است. ولی نه! هرگز نمی توانست او را دوست داشته باشد. کامش از مشروب زیاد تلخ و سیگار برگ، زبانش را سوزانده بود. برای

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-785631772002-07-04T22:42:00.000+01:002002-07-04T22:42:19.930+01:00

من، هراس پائی را دارم که از پلکان به تردید پائین می آید و در جست و جوی پله بعدی است.

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-785625012002-07-04T22:20:00.000+01:002002-07-04T22:20:58.350+01:00

/// میمون گرسنه، از جست و جو وامانده و خسته بر درختی نشسته بود. امسال، خشکسالی چهره جنگل را چروک و بی بر نهاده بود و اشکی از سر درد هم، از ابرها نباریده بود. زیر درخت، گوسفندی به چرا سرگرم بود. هر چند گوسفند بیچاره علف تازه و تری نمی یافت. ولی سعادتمندتر از میمون بود که اکنون دیگر قوتی نمی یافت. گوسفند چند ساعتی چرید و سپس به کناری در زیر آفتاب لم داد و به نشخوار مشغول، گوئی به طبیعت میمون

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-784523792002-07-02T07:11:00.000+01:002002-07-02T07:11:08.773+01:00

جسد آقای میلتون /// در شب سرد پائیزی گورستان، باد سردی می وزید. اجساد، یکی یکی، دیر و زود خود را به پشت درخت های باغ کلیسا رسانیدند. باز هم، جای آقای میلتون خالی بود. جسد شهردار اسبق، رو به اجساد دیگر، گلویش را صاف کرد و گفت: "خانم ها! آقایان! امشب هم طبق روال هر هفته، بحث رو با خلاصه ای ا ز مباحث جلسه قبل شروع می کنیم. هفته پیش، در مورد زوزه سگ ها در نیمه شب که باعث ناراحتی اجساد محترم آقا و

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-784514292002-07-02T06:40:00.000+01:002002-07-03T21:59:30.000+01:00

/// عابر خیس، چترش را بست . خيابان های پاریس، پر از لجن شده بود. بر روی نیمکت کثیفی نشست. پیپش را از توتون انباشت و کبریتی زد. دومی روشن ماند. دست در جبیب برد و به این اندیشید که آیا ممکن است عابری خیس، با این سر و وضع، سوژه داستانی گردد؟

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-782645502002-06-27T12:27:00.000+01:002002-06-27T12:27:12.703+01:00

تبعیدی مرد را در جزیره پیاده کرده و خودشان به سرعت دور شدند. همینکه پایش به خشکی رسید از فرط خستگی و حال و روز ناخوشی که به سبب دریازدگی داشت، همانجا بر روی شنهای ساحل به خواب رفت. طولی نکشید که به صدای فریادی از خواب بیدار شد: پس او در این جزیره تنها نبود! به سوی صدا رفت: "آهای! کی هستی که اینجا اومدی؟ تو رو هم به این جزیره تبعید کردن؟ می تونی کمکم کنی؟" مرد تازه وارد فریاد زد: "آره! چی شده؟

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-782307492002-06-26T18:38:00.000+01:002002-06-26T18:38:31.286+01:00

یک پیانیست خوب جوانک بیچاره آن قدر تمرین کرده که نزدیک بود از حال برود. از شدت خستگی انگشت هایش را حس نمی کرد. چند هفته بود که روی این قطعه فوق العاده سخت راخمانینف تمرین می کرد و هر چند در دانشگاه بهترین پیانیست محسوب می شد، اما هنوز راضی نبود. غرق همین افکار، پشت پیانو خوابش برد. به صدای عجیبی برخاست: پیانو با سرعت و روانی خاصی قطعه را اجرا می کرد! کلاویه ها به شدت به بالا پریده و به انگشتانش

DevilPrayernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3554139.post-781860572002-06-25T19:00:00.000+01:002002-06-25T19:06:33.000+01:00

کاروان به شتربان که با خنده تلخی پیشاپیش سه نفر دیگر می رفت، رو کرد. آذوقه رو به اتمام بود و آفتاب صحرا تن پرعرق باستان شناس آلمانی را می سوزاند. ساربان مرد کهنسالی بود که با صبر عجیبش اعصاب الکس را خرد می کرد. حتی بی میلی اش در خوردن غذا او را بی اختیار به یاد شترها می انداخت. دورها، ده کوچکی دیده می شد که سه نخل بیرونی آن خودنمائی می کردند. فریاد کشید: "هوی! پس کی می رسیم؟" پیرمرد با نیم

DevilPrayernoreply@blogger.com0